Niet lullen, maar poetsen

Wat kunnen we leren uit deze tijd? Waarin hoop mensen doet leven tot de volgende persconferentie.

Als we naar de leiding van ons land kijken, ervaren steeds meer mensen dat het anders moet dan voorheen. Met de verkiezingen voor de deur zien ook politieke partijen meer en meer dat het wenselijk (beter: noodzakelijk) is om de ongelijkheid aan te pakken, aandacht te besteden aan de klimaatcrisis en de menselijke maat terug te brengen in de samenleving.

Kijken we naar de maatschappij als organisatie, wat levert dat dan op?
Organisatieontwikkeling vindt plaats op een gezamenlijk speelveld. Je begeeft je in een omgeving, waarin je met elkaar voortkabbelt als een startend riviertje. Een groot deel van de mensen leeft in de comfortzone. Niet lullen maar poetsen.
Ineens kom je een kei tegen, waar je niet omheen kunt. Een studieschuld, in 35 jaar af te lossen. Een huis vol scheuren in Groningen. Een torenhoge schuld door belastingtoeslagen. Corona. Het werk gepauzeerd, opgedoekt of juist niet meer vol te houden. Thuis werken én onderwijs geven én opvoeden én het huishouden regelen.
Wat verkies je te doen? Klim je over de steen om je weg te vervolgen? Probeer je ‘m uit te graven? Of hak je ‘m in stukken, zodat je elk van de onderdelen kunt uitpluizen en de mineralen eruit haalt, waar je mee verder wilt?

Het vraagt meerdere perspectieven op dezelfde situatie. En kritische vragen op de ingeslagen weg.
"Hoeveel rechtvaardiging is er nog voor een Outbreak Management Team als de uitbraak allang gepasseerd is?" zoals vriendin A mij pas voorlegde.
"Hebben we dan niet juist een crisismanagementteam nodig?" Een terechte vraag, in mijn optiek.
Wat doen de coronaregels met de mensen? Hoe ziet dat eruit vanuit psychologisch perspectief? Sociologisch? Economisch? Fysiek? En, zoals ook Shirine Moerkerken (2021) schreef, wat betekent dit alles voor de lange termijn? Het is belangrijk daar vanuit verschillende perspectieven naar te kijken.

Terug naar de vergelijking van de maatschappij als organisatie. Voor een organisatie is het waartoe van het bestaan van belang (Sinek, 2009). Anders kun je de organisatie beter opdoeken. Een maatschappij, een samenleving doek je niet op, die is er. Neemt niet weg dat deze wel onderhoud vergt. En vergezichten. Aandacht voor iedereen. Een vangnet voor wie het nodig heeft.
Ik vraag me dan ook af: In wat voor land willen wij leven? Hoe willen wij SAMEN leven? Wanneer tel je mee? Wanneer word je gezien? In hoeverre mag je afwijken van de norm? En wie bepaalt die norm dan? Welke andere normen zouden we ook eens geïnteresseerd kunnen bekijken? En welke van onze eigen normen kunnen we kritisch bevragen?

Eén van de zaken die door deze crisis veel duidelijker is geworden dan voorheen: Als je als een dubbeltje geboren bent, word je in Nederland zelden een kwartje. Hoe graag we ook denken dat dat niet zo is. En ben je geboren als een dubbeltje met een schrammetje (de koe met het vlekje), dan kun je nog niet eens een half kwartje worden als je daar niet keihard voor werkt. Eigen verantwoordelijkheid eerst, toch...?
Het is mooi dat de mensen in de landelijke politiek dat nu en masse lijken te zien. Ik ben benieuwd wat het volgende kabinet daaraan gaat doen. Ik denk dan ook: Niet lullen maar poetsen!

Kom jij een kei tegen in je organisatie die in de weg ligt? Wil je daar wat mee doen om te zorgen dat de samenwerking weer gaat stromen?
Neem dan gerust contact met me op.

 

 

Bronnen

Moerkerken, S. (2021, 8 februari). Conflicteren. Geraadpleegd op 12 februari 2021, van https://deambachtsschool.org/conflicteren/
Sinek, S. (2009, september). Hoe grote leiders tot actie inspireren. Geraadpleegd op 12 februari 2021, van https://www.ted.com/talks/simon_sinek_how_great_leaders_inspire_action?language=nl

Illustratie: https://www.ikzoekeenschoonmaakster.nl/blog/zwart-werken/